De dood kan de deur op een kier zetten
Veel mensen vinden de dood en het hiernamaals en onderwerp van gesprek wat vermeden dient te worden. Zij vinden het praten over de dood iets heel vervelends en praten daarom liever over het aardse leven en de aardse beslommeringen. Het idee zelf dood te gaan is al helemaal uit den boze , en vandaar dat veel mensen leven alsof ze onsterfelijk zijn. Ht krampachtig vasthouden aan het aardse leven is een full time job geworden waar meer mensen mee bezig zijn dan dat er mensen voetballen. Hierdoor zijn we onszelf en vooral het leven zeer serieus gaan nemen en kunnen we niet meer smakelijk lachen om ons eigen dwaze gedrag.

Met het oog op de huidige kosmische en aardse verschuivingen is het toch van wezenlijk belang dat we de dood en het etherische sferen (of het hiernamaals) op een andere manier gaan benaderen. Beter gezegd moeten we onze beleving t.a.v. de dood bijstellen waardoor we op een effectievere manier kunnen reageren op gebeurtenissen zoals bijvoorbeeld het overlijden van een medemens. Als iemand overlijdt dan wordt dat door de medemens als iets bijzonder naars ervaren en het heeft een enorm lijdensweg als gevolg. Het verwerken ervan geschied vaak vanuit een de slachtoffermodus en neemt jaren zoniet een heel leven in beslag. Natuurlijk is verdriet en pijn een onmisbaar iets bij het overlijden van een naaste. Deze emoties moeten dan ook alle tijd en ruimte krijgen om ervaren te worden. Echter is het triest als iemand door dergelijke gebeurtenissen een verbitterd leven “lijdt”. Het is interessant en essentieel om eens nader in te gaan op de oorzaak van dit lijden m.b.t. de dood. Omdat de dood en het hiernamaals voor de meesten onder ons op aarde een volslagen onbekend terrein is , is het logisch dat een overlijden van een naaste als een onherroepelijk en voor eeuwig afscheid wordt ervaren. De overledene valt als het ware in een “zwart gat” en de achterblijvers in zekere zin ook. We beleven het ‘verlies’ als een ondraagbare situatie en de meest dramatische taferelen doen zich voor. Zoals ik al stelde is één van de oorzaken van dit leiden dat we niet weten waar we heen gaan na een overlijden, en een van redenen van dit onweten is omdat wij ons gefocust hebben op het aardse. We hebben het aardse met onze bestaande materiële en menselijke normen en waarden tot iets goddelijks verheven. Hiervoor zijn we zo aan gehecht geraakt aan de op aarde aanwezig zijnde zaken dat we in een ‘’tunnelvision’’ zijn beland. Omdat ons van kleins af aan geleerd wordt dat we het aardse heel serieus moeten nemen en het conformisme er eigenlijk met de paplepel ingegoten wordt kunnen we dus stellen dat onze hysterie omtrent de dood deels het resultaat is van de op aarde heersende conditionering. Dit is ook een uitvloeisel van de invloed die het geloof op onze beleving heeft. De religies zijn een van de oorzaken van het feit dat er nog steeds een diepgewortelde angst op aarde is voor de dood. Doordat kerken in geschiedenis zijn gaan prediken over de hemel en de hel is er ook behoorlijk wat angst in de mens geslopen en zijn we ons meer gaan conformeren aan de normen van het geloof om maar niet in de hel te belanden. De kerk beweert dat als je een zondevrij leven leidt (of moet ik lijdt schrijven)dat je dan een goede kans maakt om in de hemel of het eeuwige paradijs te komen. Tegenstrijdig is dat als zo iemand overlijdt de mensen toch verdrietig zijn ; het is toch heerlijk voor diegene om naar het eeuwige paradijs te gaan , dus waarom zou je treuren? Of zit er toch een stuk zelfmedelijden in;een stuk zelfbeklag voortkomend uit een gemis in jezelf? Doordat we zijn gaan geloven kunnen we niet weten. We gedragen ons na het overlijden van een medemens soms als een kip zonder kop. Het klinkt hard maar het is wel degelijk waar.

Het denken houdt ons in het aardse

Onze soms dwaze reacties bij sterfgevallen komen ook weer voort uit het feit dat we het contact met het Ware Zelf kwijt zijn en daardoor kunnen we geen feedback krijgen op gebeurtenissen waarop wij geen aardse aannemelijk verklaring hebben die binnen het dogmatische kader valt. Zonder dit innerlijke contact beschikken we , en zeker in nare situaties, alleen over ons laagste belevingsniveau namelijk het denken. Hierdoor toetsen we situaties als sterfgevallen alleen aan ons geconditioneerde bewustzijn waardoor we voorbij gaan aan de ware aard en liefdevolle boodschap die een nare gebeurtenis zoals een sterfgeval met zich meedraagt. Gevolg is dat mensen vaak in verdriet en verbitterdheid achterblijven en de immense mogelijkheden die dit soort gebeurtenissen bieden om tot een hoger inzicht te komen aan zich voorbij laten gaan. Als je naar het gedrag van veel naasten bij een overlijden kijkt kun je constateren dat bij deze mensen voor een gedeelte het jasje van de conditionering uitgaat. Mensen gaan elkaar plotseling tutoyeren , afstandelijke mensen worden emotioneel waardoor ze meer lichamelijk contact dulden en hebben, mensen tonen plotseling meer genegenheid, en nog veel meer van dit soort prachtige gedragsveranderingen doen zich dan voor. Mensen zijn door het voorval meer in contact met het Ware Zelf en daardoor meer in liefde, en zodoende handelen ze minder vanuit conditionering. Dat is een heel mooi gebeuren waar wij veel lessen uit kunnen halen. Het zegt iets over ons huidige leven op aarde en de manier waarop wij ons leven beleven. De overledene heeft met haar of zijn dood de achterblijvers de mogelijkheid gegeven om een stukje persoonlijk inzicht te verkrijgen en dat is een onvoorstelbaar liefdevolle daad. De dood is dan ook in al haar facetten een prachtig liefdevol gebeuren vol hoge esoterische lessen met innerlijke groei en verlichting als inzet. Als wij een link kunnen leggen met ons Innerlijke Zelf, dan kunnen we beschikken over een hoger belevingsniveau waarmee we kunnen ervaren dat de dood niets anders is dan een overgang naar de sferen. De sferen staan als het ware op een kier bij dat soort momenten. Je kunt dan ook de kosmische universele liefde ervaren die de dood met zich meebrengt.

Helaas vervallen we na verloop van tijd weer in ons denken en gaan we de dood van de naaste weer beredeneren met ons ego. We vervallen in zelfbeklag en verwijten en gaan ruziën over de erfenis, of we kwellen onszelf met schuldgevoelens. We zijn vanuit het denken niet bij machten om in deze moeilijke periode de symboliek van esoterische lessen te ervaren waardoor je dichter bij je Ware Zelf kan komen. En dat is nou precies het schrijnende omdat dit vanuit het voelen wel mogelijk is.

Link met het Ware Zelf leggen

Terugkomend op het contact met het Ware Zelf; ik benoem dit vrij vaak omdat dit contact een van de sleutels is van de deuren naar innerlijke vrijheid. Dit contact vormt het fundament van een krachtig leven waarin liefde dient als brandsof voor de innerlijke groei en welzijn.

Makkelijk gezegd , maar hoe is dit innerlijk contact te verwezenlijken??

Daar is geen methode voor want anders zou iedereen deze methode in boekwerk in de kast hebben staan. Ieder mens heeft zijn of haar eigen pad en daarom is er geen universele methode tot verlichting. We zullen dit contact vanuit ons hart en niet vanuit het hoofd moeten beogen. Daarbij zullen we onvoorstelbaar kritisch moeten zijn zonder te oordelen. Het afbreken van de geconditioneerde identiteit is een bijzonder gecompliceerd proces wat bovendien voor ieder mens weer anders is. Het subtiele maar tevens dominante karakter van ons ego zorgt ervoor dat we, als we uit het denken en wat meer bij onszelf zijn, om de haverklap weer terugvallen in ons kunstmatige gedrag terugvallen. Vandaar dat wij zo kritisch moeten zijn want het zijn de spaarzame momenten van liefde die de inspiratiebron vormen van de hang naar innerlijke vrijheid van het Ware Zelf. Innerlijke vrijheid vanuit het hart.

Doelend op de aardse en kosmische veranderingen , en de overgang naar de Nieuwe Tijd is het van immens belang dat wij ons openstellen voor de kosmos en inzicht verkrijgen in onszelf. We kunnen het ons eenvoudigweg niet meer permitteren om ons zo onwetend en dwaas te manifesteren op de krachtige en kwetsbare planeet Aarde zoals nu het geval is. het broze podium waarop wij in de bestaande maatschappij onze kunsten vertonen stort dan ook langzaam maar heel zeker in. En wij zullen in moeten zien dat dit instorten geen drama is maar een onmisbaar gebeuren in de oneindigheid. Iets wat onze innerlijke groei en verlichting in een stroomversnelling kan zetten. Van groot belang is dat wij kritisch zijn zonder te oordelen want anders wordt de innerlijke strijd alleen maar aangewoekerd. Neem jezelf op de korrel lach er smakelijk om. Ik beloof je de beste slapsticks bevinden zich in je eigen beleving. draai ze af leer ervan en vooral : lach erom.