Kwantumsprongen met het fysieke lichaam als gids

In ons kleine overvolle kikkerlandje is het leven voor veel mensen een onoverzichtelijk chaotisch bestaan geworden door alle immense aardse en maatschappelijke verschuivingen. En is het niet de zwaarte van de verschuivingen dan is het wel de snelheid waarmee de veranderingen zich afwisselen. Dit chaotische bestaanskader krijgt een extra beladen karakter door de voortdurende dreiging van aanslagen en de toenemende internationale spanningen. Daardoor is het nog lastiger om enig houvast te vinden aan maatschappelijke of sociale verworven zekerheden. Het is daarom goed om eens te kijken naar de manier waarop we ons bestaansrecht opeisen en de middelen die wij aanwenden om innerlijke rust te verkrijgen. We doen dit met een kritisch oog, waarbij wij geen oordeel vellen.

Afsplitsing van het collectief

Het is van belang om ons bewust te worden waar wij nu eigenlijk kosmisch gezien staan en hoe je dit gegeven moet implementeren in het persoonlijke proces. Daarbij is de vraag of het persoonlijke proces de voorkeur verdiend boven het collectieve proces van groot belang. Dus: moet ik een onderscheid maken tussen mijn persoonlijke proces met al haar pieken en dalen en het collectieve proces en zo ja, ben ik mij er dan van bewust hoe en waar de individuele processen zich precies afscheiden van het collectieve? Is het feit dat wij ons eigen proces los zien van het geheel een vorm van zelfoverschatting of is het slechts de angst om de verantwoordelijkheid van de wereld te moeten dragen? Waarom vergt ons individuele proces zoveel energie en leidt het vrijwel nooit tot een voortdurende toestand van innerlijke rust en vrijheid? Welke doelen streef ik na en waarom? Waarom wil ik een goede baan, een fijn gezin en een leuke vriendengroep om mij heen? Dit zijn geen vragen om met rede te beantwoorden, alleen het beantwoorden al van deze vragen doet afbreuk aan de essentie van de vraag. Om deze vragen werkelijk te kunnen beantwoorden zullen we ze vanuit een andere invalshoek moeten benaderen. We zullen de vragen als onderdeel van onszelf moeten zien van ons gehele zielswezen om er een antwoord op te kunnen krijgen, want zodra er een gedachte over een antwoord naar voren komt vanuit het denken, dan is dit een antwoord van de van het collectief afgescheiden, en door conditionering en ervaring gecreëerde identiteit. Er zit dan dus altijd een geconditioneerd raster tussen de vraag en het antwoord. Zodoende kan het geheel niet worden overzien en is het antwoord slechts een mening. En een mening is vrijwel altijd het begin van een oeverloze discussie.

Als wij een vraag krijgen benaderen wij deze vanuit ons individueel gecreëerde identiteit en het daaruit voortvloeiende zelfbesef. Daardoor toetsen wij de vraag aan persoonlijk gevormde criteria.

We zitten dus altijd met het geconditioneerde zelfbesef tussen vraag en antwoord en daarmee een oplossing in de weg. We toetsen de vraag niet aan ons innerlijk weten( het ware Zelf) maar aan het kunstmatige zelfbesef van het gecreëerde zelf. Kortom: we zullen de wijze waarop we dit soort vragen stellen en beantwoorden drastisch, doch subtiel, moeten herzien om het spectrum van invalshoeken onbegrensd te kunnen maken. Dit is mogelijk door te beginnen met in te zien dat een individueel proces onbegrensd is en slechts een onderdeel is van de emanaties van het collectief.

De eerder genoemde persoonlijk gevormde criteria zijn het gevolg van de volkomen uit de hand gelopen conditioneringen in ons aardse leven. Deze conditioneringen dienden duizenden jaren geleden om ons een houvast te geven in de aardse materiële en fysieke sfeer. Vanuit onze energetische oorsprong, noem het de Algeest of wat je wilt, is het gewoonweg noodzakelijk om gezamenlijke afspraken te maken wat het is wat wij hier observeren in de materiele aardse sfeer. Dit om chaos te voorkomen.

Hoe kan het dan toch zijn dat er inmiddels een schijnbaar toenemende chaos op aarde heerst? Dat heeft vanuit menselijk oogpunt gezien 2 hoofdredenen: ten eerste doordat wij ons zintuiglijk referentiekader extern gericht hebben. We hebben de overtuiging dat de wereld om ons heen de directe oorzaak is van ons innerlijk lijden of ons innerlijk geluk; en dus proberen we alles in deze persoonlijke externe wereld om ons heen zo te creëren dat het ons innerlijke vrijheid zal bezorgen. Het goddelijke is daarmee buiten onszelf geplaatst en het vermogen om geluk te ervaren hebben we hiermee aan externe machten uit handen gegeven. Hiermee hebben we ons tot slachtoffer gemaakt. Deze dynamiek wordt gevoed en bevestigd door de huidige maatschappelijke en sociale conditioneringen die volledig gericht zijn op de te verschaffen externe zekerheden, zowel maatschappelijk als sociaal, waarmee een leven vol welzijn verzekerd kan worden. We hebben ons de illusie ezigen gemaakt dat alles wat buiten om ons heen gebeurt verantwoordelijk is voor onze innerlijke processen met de inherente emoties en gemoedstoestanden. Dit terwijl het in werkelijkheid andersom is; de wereld om ons heen met alles wat op ons pad komt is een directe afspiegeling van onze innerlijke wereld. Omdat wij dit diep van binnen terdege beseffen zijn wij in voortdurend conflict met onszelf. Wij zijn het contact met ons ware Zelf kwijtgeraakt en ons gaan identificeren met het slachtoffer in ons. En dit besef veroorzaakt chaos.

De tweede hoofdreden van het chaotische karakter is het feit dat wij gedreven worden door het ego wat ons domineert in ons gedrag. Vrijwel alles wat wij beogen is door het ego aangestuurd. Door onze externe focus zijn we in plaats van in een “zijnstoestand”, beland in een “hoe iets zou moeten zijntoestand”. Dat is een toestand die energie vreet omdat het altijd zoekende is. Wij proberen de honger van het ego te stillen door ons ogenschijnlijke zekerheden te verschaffen die ons welzijn (lees innerlijke rust) bevorderen. Maar de honger van het ego is niet te stillen waardoor dit welzijn een illusie van tijdelijke aard is .We zitten gevangen in ons denken met het ego als gevangenisbewaarder. We gebruiken het denken als vrijwel het enige instrument om ons hier op aarde te manifesteren, en zijn door het onophoudelijk in beweging zijn van het denken vergeten wie we nou eigenlijk in wezen zijn. Het ego is in een harmonieus vanuit het innerlijk aangestuurd stelsel sluimerend aanwezig, Het voert geen boventoon omdat er geen identificatie plaats heeft gevonden met het ego en de egogestuurde denkpatronen. Deze egogestuurde zoek operatie komt nooit ten einde en veroorzaakt stress. Stress is niet accepteren wat Is. Ik wil hier benadrukken dat deze observatie vrij van oordeel is, het is niet goed of slecht, het is exact zoals het moet zijn. De pracht van de efficiëntie van het universum kent geen meerdere en alles is exact zoals het dient te zijn. Met iedere gedachte hoe het zou kunnen of moeten zijn gaan we voorbij aan de oneindige schoonheid en kracht van het NU.

Hoe terug in het voelen?

De queeste van de ziel is één zijn, en het brein zal tot in de kleinste finesses omstandigheden creëren die ons in staat stellen om vooral het innerlijke kind te helen en weer heel te worden om te kunnen Zijn. Dit is zowel ons individuele pad als het collectieve. Alleen al door dit in te zien besef je dat de gehele kosmos bezig is om weer een te worden na ogenschijnlijk gefragmenteerd te zijn. Dit is een prachtig proces wat Is. Wat een bevrijdende en vooral immens liefdevolle wetenschap!!

Een belangrijke omslag in de beleving is de transformatie van het denken naar het voelen. Hierdoor verandert ons voortdurend handelend waarnemen in observerend waarnemen. En vanuit een observerend waarnemen is eenwording met wat Is mogelijk. Observerend waarnemen is van groot belang omdat wij dan meer in staat zijn om objectieve inzichten te verkrijgen over de status van ons persoonlijke en tevens het collectieve proces. Hierbij is het tweespan van het brein met ons fysieke lichaam een onmisbare schakel. Ons denken is ver van ons fysieke lichaam verwijderd omdat we ons ermee zijn gaan identificeren en er daardoor in vast zijn komen te zitten. Het fysieke lichaam sjokt achter het voortdurende gejaag van het denken aan. We zijn dit fysieke lichaam als een juk van het denken gaan ervaren, en als het fysieke lichaam tekenen van uitputting geeft dan zien we dit als een hinderlijk iets. We gooien er een pilletje in en proberen de hinderlijke signalen te onderdrukken. Doordat we niet voelen maar meestal in ons denken zitten begrijpen we ook niet wat het lichaam wil zeggen. Het bewustzijn van het denken is te beperkt om signalen van het fysieke gestel te begrijpen en te verwerken. We handelen zodoende wederom van buiten naar binnen toe en proberen ons zodoende te genezen. De meesterlijke perfectie van het teamwork van het brein en het fysieke lichaam gaat door onze gevangenschap in het beperkte denken aan ons voorbij. We zullen moeten beogen om het lichaam weer als effectief gevoelsinstrument te kunnen gaan gebruiken. Het herontwikkelen van het fysieke lichaam als gevoelsinstrument en de bewustwording ervan is essentieel voor het verkrijgen van de juiste afstemming op de omgeving. Deze transformatie begint met een volledige acceptatie van elke sensatie c.q. manifestatie op fysiek niveau die zich aandient . Ons fysieke lichaam dient als medium waarmee we de zintuiglijke gewaarwording en de kennis van onszelf kunnen ervaren. Het stelt ons in staat om een gewaarzijn op fysiek niveau te ervaren van een gebeurtenis, een persoon of willekeurige zintuiglijke prikkeling. Het fysieke lichaam herbergt een innerlijk energieveld dat het geheel omvat en het in die hoedanigheid aan je meedeelt in plaats van een gekleurd fragment dat aangeleverd wordt door het denken.

Gewaarwordingen zijn fysieke sensaties die een fundamentele bijdrage leveren aan onze volledige ervaring. We kunnen dit ontwikkelen door bijvoorbeeld meditatie en yoga, waarbij de doorstroming van de zielsenergie gestimuleerd kan wordt . Veel in de natuur zijn en je bewust zijn van je lichamelijke gewaarwordingen die je dan ervaart helpen bij het verhogen van onze geaardheid en gevoeligheid. Afstemming op de aarde door dagelijks de tijd te nemen voor aardingsoefeningen is een krachtige tool. Je kunt dit bijvoorbeeld in het ochtendritueel inbouwen na het opstaan. Tevens ben je dan energetisch beter afgeschermd als je de dag ingaat. Verbinding met de Gaia energie aangaan is verbinding aangaan met onszelf. Wij zijn de aarde en de aarde is ons.

Ik ga in een volgend artikel uitgebreid in op oefeningen en manieren waarmee we ons bewustzijn kunnen kantelen en daarmee verhoge.

Creëren door perceptiekanteling

Zie activatie in het lichaam op een persoon of situatie als een interessant signaal waar een mogelijkheid van innerlijk helen in verscholen ligt, en benader het niet met het denken of ego door het als slecht of hinderlijk te zien. Observeer het slechts en voel waar en wanneer de activatie ontstond. Door alleen te observeren identificeer je je ook niet met de activatie in de vorm van een emotie (bijvoorbeeld ergernis, verdriet, woede) waardoor je er tegen gaat vechten. Door te observeren ben je aan het accepteren en dat is goddelijk. Waar eerst beladenheid in het systeem ontstond is nu ruimte gecreëerd. Deze ruimte vult zich automatisch op met bewustzijn. Het is je eigen brein die de persoon of situatie in het kwantumveld naar je toe heeft gemanifesteerd om er op te activeren. Dit doe je omdat er een innerlijk stuk achter de activatie verscholen ligt dat nog geheeld dient te worden. Je blijft het verleden (het stuk waar de beschadiging of fragmentatie plaatsvond) naar het heden halen totdat je dit betreffende deel innerlijk hebt geheeld. Omdat we in het denken vast zitten zien we dit niet, en blijven we maar proberen de activatie te ontlopen door de externe wereld te willen veranderen. Op een gegeven moment raken we zo moe van de steeds terugkerende activaties dat we in sommige gevallen zelfs in een isolement kunnen raken. Door deze mechanismen in te zien en te accepteren kunnen we ze juist gaan gebruiken als onvoorstelbaar efficiënte tool en katalysator voor onze innerlijke groei. We dienen ons referentiekader alleen maar om te draaien en van binnen naar buiten toe in te richten. Door dit te doen nemen wij ons bestaansrecht in eigen handen en worden wij regisseurs ipv toeschouwers. Met dit bekrachtigen van je bestaansrecht besprenkel je jezelf wezenlijk met liefde en tevens de persoon of situatie die de activatie opriep. Het inzicht dat de persoon of situatie die de activatie veroorzaakt door jezelf naar je toe gehaald is om jou in staat te stellen het betreffende innerlijke stuk te helen doet je wellicht beseffen wat een ongekende kwantummogelijkheden je bezit om de wereld te laten worden zoals jij zelf beoogt.

Vertrouwen

Op dit moment bevinden wij ons kosmisch gezien aan het eind van een tijdsbracket (tijdperk) waarbij de energetische overgang naar het nieuwe tijdperk venturi-achtige vormen aanneemt. Deze vernauwende vorm veroorzaakt het zogenaamde venturi-effect. Dit effect zorgt ervoor dat de energie een enorme versnelling ondergaat en dat betekent dit ook dat de aardse en maatschappelijke veranderingen sneller afgewisseld worden. Het is daardoor ook lastiger om een dynamisch stabiele situatie te verkrijgen of te behouden. Door het hoge ladingsgehalte zijn de aardse en maatschappelijke veranderingen of verschuivingen ook heftiger van omvang en ingrijpender van aard. Het individuele systeem en dus ook het collectieve zal geneigd zijn een chaotisch karakter aan te nemen omdat er geen houvast meer te vinden is door gebrek aan bakens (blijvende maatschappelijke en sociale zekerheden). Het is echter ook mogelijk in deze fase enorme frequentieverhogende sprongen in het verlichtingsproces te maken door gewaarwording van het één zijn van het individuele en het collectieve proces. De destructieve houdingen en patronen die ons in het individuele gefragmenteerde concept blijven trekken dienen daarbij doorbroken te worden door de onderliggende blokkades te verwijderen. Dit is mogelijk door de beladen energie in het systeem te ontladen en zodoende inhaking in het kosmische proces te vergemakkelijken en effectiever te maken. Het belangrijkste instrument om de beladen stukken te ontladen is zelfacceptatie. Door volledige zelfacceptatie maakt identificatie met emotie plaats voor ruimte, en deze ruimte wordt opgevuld met bewustzijn. Een onderstroom van diep vertrouwen in het Kosmisch Plan zal zich door jouw wezen gaan vertakken en je daarbij naar een nieuw bewustzijn loodsen. Die onderstroom waar je je door mee kan laten stromen naar een zee van oneindig bewustzijn. Want dat is wat Jij bent; je hoeft alleen maar los te laten.

Het inhaken gaat dan vanzelf omdat angst en weerstand uit het systeem verdwijnt en plaatsmaakt voor bewustzijn en inzicht. De zielsenergie zoekt immers altijd versmelting met resonerende energieën.